Lolas Theofanis

Πώς ορίζεται το ηθικό; Είναι αντικειμενικό, ή υποκειμενικό; Μπορεί κάποιος να ορίσει τον εαυτό του καλό, επειδή κάνει κακές πράξεις με ηθικό, γι’ αυτόν, κίνητρο; Περιμένω τη γνώμη σας!

Θα έλεγα πως ηθικό είναι αυτό που συμβαδίζει με τη διαιώνιση και επιβίωση τού είδους. Φαίνεται, τελικά, πως η ηθικότητα και η Δαρβινική εξέλιξη είναι στενά συνδεδεμένες.

Lo tade wrote: ↑Tue May 06, 2025 6:42 pm Θα έλεγα πως ηθικό είναι αυτό που συμβαδίζει με τη διαιώνιση και επιβίωση τού είδους. Φαίνεται, τελικά, πως η ηθικότητα και η Δαρβινική εξέλιξη είναι στενά συνδεδεμένες.

Η Δαρβινική εξέλιξη, υποστηρίζει πως ο δυνατότερος θα επιβιώσει. Αυτό δεν ακούγεται και πολύ ηθικό, ούτε και θα έλεγα πως πρέπει να είναι ο γνώμονας για τη λειτουργία μιας κοινωνίας. Ποιος αποφασίζει ποια κομμάτια δεν τηρούμε;

Η ηθικότητα είναι υποκειμενική. Παρόλο που υπάρχουν νόμοι και κανόνες συμπεριφοράς με τους οποίους προσπαθούμε να κάνουμε την ηθικότητα αντικειμενική, τα όρια είναι πάντα διαφορετικά αναλόγως τον άνθρωπο. Οπότε κατά τη γνώμη μου, η ηθικότητα έχει ως βάση αντικειμενικο χαρακτήρα αλλά είναι κατά κύριο λόγο υποκειμενική.

Ηλίας Πεγιάζης wrote: ↑Wed May 07, 2025 10:48 pm Η ηθικότητα είναι υποκειμενική. Παρόλο που υπάρχουν νόμοι και κανόνες συμπεριφοράς με τους οποίους προσπαθούμε να κάνουμε την ηθικότητα αντικειμενική, τα όρια είναι πάντα διαφορετικά αναλόγως τον άνθρωπο. Οπότε κατά τη γνώμη μου, η ηθικότητα έχει ως βάση αντικειμενικο χαρακτήρα αλλά είναι κατά κύριο λόγο υποκειμενική.

Συμφωνώ, μα εξακολουθεί να με προβληματίζει το δεύτερο μέλος τής ερώτησης. Μπορεί κάποιος να ονομάσει τον εαυτό του ηθικό, με βάση τα δικά του κριτήρια; Ποια είναι τα όρια της αντικειμενικότητας; Πιστεύω πως η εξέλιξη ορίζει αυτά τα όρια μέχρι ενός σημείου, στη συνέχεια οι νόμοι, και ύστερα ο άνθρωπος ο ίδιος.

Καλησπέρα σε όλους, καταρχήν.
Σκέφτομαι το εξής:
Αν ένα ρομπότ σώσει ένα παιδί από βέβαιο θάνατο, αλλά το κάνει επειδή έτσι ήταν ο προγραμματισμός του — είναι ηθικό;
Κι αν ένας γιατρός προσπαθήσει να σώσει το παιδί, αλλά αποτύχει λόγω λάθους ή πίεσης, και ζήσει με τύψεις για όλη του τη ζωή — είναι ανήθικος;

Ίσως η ηθικότητα δεν βρίσκεται στην έκβαση της πράξης, αλλά στην πρόθεση.
Όμως το κίνητρο είναι εσωτερικό — δεν το βλέπει κανείς. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να θεμελιώσουμε μια "κοινή" ηθική, όταν δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις προθέσεις των άλλων;

Μήπως τελικά η ηθική δεν είναι το τι κάνεις, αλλά το γιατί το κάνεις;