Υπάρχει το νόημα της ζωής; Αν ναι, ποιο είναι;

[lolastheofanis]

Από βιολογικής άποψης, το νόημα της ζωής είναι η διαιώνηση του είδους, χάριν στη φυσική επιλογή και τη Δαρβινική εξέλιξη. Πιστεύετε πως υπάρχει κάποιο νόημα στην ύπαρξη πέρα από το βιολογικό, ή ο άνθρωπος κατασκευάζει κάτι τέτοιο; Εάν είναι επινόηση του ανθρώπου, ποιο είναι; Εάν δεν είναι, ποιο είναι και από πού προέρχεται; Αφορμή αποτελεί το βιβλίο μου "Ο Θρησκευτικός Αποπροσανατολισμός", περισσότερα για το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ: https://lolastheofanis.gr/index.php/202 ... atolismos/

[Lo tade]

Δύσκολη ερώτηση. Όλοι μας το έχουμε αναρωτηθεί. Και, όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, καταλήγω στο ότι, μάλλον, από Δαρβινικής άποψης, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης πέρα από την επιβίωση και τη διαιώνηση... Όμως ο άνθρωπος δε θέλει να το σκέφτεται αυτό, και όλη του τη ζωή κυνηγά το ίδιο: το νόημα της ζωής. Ίσως να είναι η χαρά; Πιθανότατα. Κανείς άλλος βοήθεια;;;;

[Ηλίας Πεγιάζης]

Προσωπικά πιστεύω πως το νόημα της ζωής είναι κατασκευασμένο από ανθρώπους και πως είναι διαφορετικό από άτομο σε άτομο, αναλόγως τις αντιλήψεις του ή τα όνειρα /στόχους του

[lolastheofanis]

Προσωπικά πιστεύω πως το νόημα της ζωής είναι κατασκευασμένο από ανθρώπους και πως είναι διαφορετικό από άτομο σε άτομο, αναλόγως τις αντιλήψεις του ή τα όνειρα /στόχους του

Και ποιο είναι το δικό σας νόημα;

[Ucl800]

Ίσως το πρώτο λάθος είναι η ίδια η ερώτηση. Δεν υπάρχει “το” νόημα της ζωής, σαν να πρόκειται για κάποιο αντικείμενο που περιμένει να το ανακαλύψουμε. Αντίθετα, υπάρχει μια σύγκρουση: η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να βρούμε σκοπό και η σιωπή του σύμπαντος απέναντί της.

Ο Αλμπέρ Καμύ το αποκάλεσε αυτό “παράλογο”. Το ονόμασε έτσι για να δείξει πως ο κόσμος δεν είναι ούτε εχθρικός ούτε φιλικός: είναι αδιάφορος. Είμαστε μόνοι μέσα σε ένα απέραντο σύμπαν, που δε δίνει απαντήσεις. Και όμως, λέει ο Καμύ, το να ζει κανείς σημαίνει να δίνει νόημα στο παράλογο. Όχι να το νικά, αλλά να το αντικρίζει κατάματα, και να λέει “παρ’ όλα αυτά, εγώ συνεχίζω”.

Γι’ αυτό κι εγώ δεν ψάχνω νόημα “έξω” από μένα, ούτε σε κάποια θεωρία ή δόγμα. Το δικό μου νόημα βρίσκεται στη διαύγεια με την οποία κοιτάζω τον κόσμο, στην ευθύνη του να ζω με επίγνωση και στη σιωπηλή συμφωνία που κάνω κάθε μέρα με τον εαυτό μου: “να μην αφήσεις τη ζωή να περάσει άπρακτη”.

Ίσως τελικά, το νόημα να μην είναι τίποτα άλλο από το πώς θα σταθούμε απέναντι στο ανούσιο.

[lolastheofanis]

Ίσως το πρώτο λάθος είναι η ίδια η ερώτηση. Δεν υπάρχει “το” νόημα της ζωής, σαν να πρόκειται για κάποιο αντικείμενο που περιμένει να το ανακαλύψουμε. Αντίθετα, υπάρχει μια σύγκρουση: η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να βρούμε σκοπό και η σιωπή του σύμπαντος απέναντί της.

Ο Αλμπέρ Καμύ το αποκάλεσε αυτό “παράλογο”. Το ονόμασε έτσι για να δείξει πως ο κόσμος δεν είναι ούτε εχθρικός ούτε φιλικός: είναι αδιάφορος. Είμαστε μόνοι μέσα σε ένα απέραντο σύμπαν, που δε δίνει απαντήσεις. Και όμως, λέει ο Καμύ, το να ζει κανείς σημαίνει να δίνει νόημα στο παράλογο. Όχι να το νικά, αλλά να το αντικρίζει κατάματα, και να λέει “παρ’ όλα αυτά, εγώ συνεχίζω”.

Γι’ αυτό κι εγώ δεν ψάχνω νόημα “έξω” από μένα, ούτε σε κάποια θεωρία ή δόγμα. Το δικό μου νόημα βρίσκεται στη διαύγεια με την οποία κοιτάζω τον κόσμο, στην ευθύνη του να ζω με επίγνωση και στη σιωπηλή συμφωνία που κάνω κάθε μέρα με τον εαυτό μου: “να μην αφήσεις τη ζωή να περάσει άπρακτη”.

Ίσως τελικά, το νόημα να μην είναι τίποτα άλλο από το πώς θα σταθούμε απέναντι στο ανούσιο.

Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική. Έχοντας κάνει αυτή τη σκέψη, καταλήγω στο ότι, τελικά -ίσως- να είναι ποιο αισιόδοξο κανείς να σκέφτεται πως, αν και μόνος και ασήμαντος, μπορεί να φτιάξει το δικό του νόημα, παρά να νιώθει το βάρος τού ότι το νόημα υπάρχει δογματικά.

[Lo tade]

Προσωπικά πιστεύω πως το νόημα της ζωής είναι κατασκευασμένο από ανθρώπους και πως είναι διαφορετικό από άτομο σε άτομο, αναλόγως τις αντιλήψεις του ή τα όνειρα /στόχους του

Δηλαδή συμφωνείς και εσύ πως δεν υπάρχει ένα νόημα από μόνο του, ε; Υπάρχει κανείς που δεν πιστεύει πως είμαστε ασήμαντοι; Διότι εγώ, εκεί οδηγούμαι...